κεραυνοβόλος έρωτας.*

Δε ξέρω αν έχετε γνωρίσει τον ''κεραυνοβόλο έρωτα'' δεν ξέρω αν πιστεύετε σε αυτόν καν.Ούτε είμαι σίγουρη αν υπάρχει για όλους...εγώ νομίζω πως τον γνώρισα..τον έζησα..Το χαμόγελό του,η στάση του σώματός του και η σιγουριά που εξέπεμπαν τα ώριμα χρόνια του ήταν τα πρώτα πράγματα που με τράβηξαν πάνω του...Το βλέμμα του ήταν εκείνο που με φυλάκισε και με έκανε να ευχηθώ από μέσα μου σιωπηλά ''μακάρι να ήσουν δέκα χρόνια μεγαλύτερη για να μπορείς να διεκδικήσεις αυτόν τον άνθρωπο''.Μακάρι.
 Οι στιγμές μαζί του;Λίγες.Οι συζητήσεις μας;Ακόμα πιο σύντομες αλλά τόσο περιεκτικές.Με θυμάμαι να κρέμομαι από τα χείλη του κάθε φορά που μου ξετύλιγε μια πτυχή της ζωής του.Η ομορφιά των λόγων του ήταν αυτή που με ωθούσε να του φωνάξω ΄΄μάθε μου την ζωή και τον έρωτα΄΄ και εγώ απλά θα είμαι δίπλα σου εκεί.σε κάθε σου βήμα.δε θα ζητάω πολλά.απλά να με προσέχεις και να με αγαπάς.Κάτι όμως μέσα μου με κρατούσε σιωπηλή.

Ήταν και η φωνή του που μου ταίριαζε τρομακτικά και μόνο στο άκουσμά της αισθανόμουν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο.Ήταν που πάντα νύχτα ερχόταν,μέρα έφευγε.Ήταν τα όμορφα λόγια που άκουγα από τον ίδιο για το άτομό μου και είχα αρχίσει να πιστεύω πως αυτός ο άνθρωπος σε θέλει για αυτό ''που πραγματικά είσαι'' χωρίς να θέλει να αλλάξει κάτι από σένα.Ούτε το παραμικρό πάνω σου.

Είχε αρχίσει να φαντάζει σαν ένα ''ιδανικό'' στα μάτια μου,σαν το άλλο μου μισό,σαν αυτό που όλοι μας ψάχνουμε. Από την άλλη κάτι μέσα μου όμως μου φώναζε - προσγειώσου ομαλά,πριν πέσεις με τα μούτρα.Έτσι και έγινε.Ήταν αυτός που μου έλεγε σε κάθε στιγμή ''ότι χρειαστείς θα είμαι δίπλα σου'' ήταν αυτός που έκανε ένα βήμα πίσω και έτσι τυχαία όπως μπήκε στη ζωή μου έτσι και εξαφανίστηκε.
Εγώ;Εγώ έμεινα μόνη...να χαζεύω τις ώρες που μου λείπει.Να ζω με ελπίδες πως μπορεί να ξαναγυρίσει.Πως κάπου θα βρεθούμε αν μ'αγαπά........