Οι μέρες περνούν.Περνούν όμορφα.Όταν ξέρεις να τις γεμίζεις με τα σωστά άτομα.Όταν έχεις κάτι να ελπίζεις για το πρωί που ξημερώνει.Όταν ανοίγεις τα μάτια σου και δε βλέπεις ένα άδειο κρεβάτι.Ένα άδειο μαξιλάρι.Νόμιζα πως δε θα μπορούσα μακριά σου.Πως ήμουν εθισμένη στα λόγια σου,στη φωνή σου,στην ύπαρξή σου.Δεν ισχύει.Είμαι εδώ.Είμαι καλά.Προχωράω.Έχω ξεχάσει.

Είμαι έτοιμη να ξανά ερωτευτώ,να πιστέψω στα λόγια κάποιου όπως πίστεψα και στα δικά σου.Δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς.Έτσι πρέπει.<<Αναγκαίο κακό>> θα έλεγα..Νιώθω ήρεμη.Αποχωρίζομαι την μορφή σου.Την ξεχνάω.Δε σε θυμάμαι καν.Που και που έρχεσαι στο μυαλό μου σαν μια θολή εικόνα.Σε διαλύω αμέσως.Αρκετά.Καιρός να κοιτάξω τον εαυτό μου.Να δώσω τα συναισθήματά μου σε κάποιον που τα αξίζει,που θα τα εκτιμήσει περισσότερο από σένα και δεν θα τα κρατήσει μόνο για ένα βράδυ αλλά μέχρι όπου τραβήξει.
Οι τελευταίοι έξι μήνες;Επεισοδιακοί για μένα.Άνθρωποι όσο γρήγορα μπήκαν στην ζωή μου τόσο εύκολα χάθηκαν.Δεν τους αδικώ.Δε τους θυμώνω.Δε κρατάω κακία.Κρατάω μόνο τις καλές μας στιγμές.Αυτές θέλω να θυμάμαι.Αυτές πρέπει να θυμάμαι. Το χρωστάω στον εαυτό μου.
Να θυμάσαι πως όταν κρατάς απόσταση από κάποια άτομα που αγαπάς και νοιάζεσαι....τότε αυτά είναι που συνηθίζουν την απουσία σου...




*(μην αφήνεις τις στιγμές να περνούν) 

Σκέψεις περνούν από το μυαλό μου..

Σκέφτομαι..σκέφτομαι να αλλάξω..να αλλάξω απέναντί σου..να εξαφανιστώ.να σ'αφήσω ήσυχο..να δω αν θα με ψάξεις;Να με ψάξεις σε τραγούδια που ακούσαμε μαζί,σε στιγμές που περάσαμε μαζί.Να δω αν θα σου λείψω;Θα τρέξεις πίσω μου η απλά θα με χαιρετάς όταν με δεις να φεύγω;
Μπορώ να φανταστώ τον διάλογό μας,κάπως έτσι:-φεύγεις;-έχω φύγει ήδη-γιατί;-φεύγω πριν σε δω να φεύγεις-μ'αγαπάς;-δε το νιώθεις-πες το μου..-διστάζω-γιατί έχεις αλλάξει;-όλοι αλλάζουμε-να προσέχεις-γιατί να το κάνω;-γιατί σε χρειάζομαι-με είχες..-σε θέλω πίσω-είναι αργά πια
Βέβαια θα μπορούσε να ήταν και αυτός αδιάφορος,λιτός,σύντομος όπως και αυτό που συνέβη μεταξύ μας:-απομακρύνεσαι.φοβάμαι.δε θέλω να μου ξανά στείλεις-είσαι σίγουρη;-ναι ποιο σίγουρη από ποτέ-εντάξει όταν μας δεις να μας μιλήσεις τουλάχιστον.
 Βλέπω το τέλος μας.Είναι κοντά.Δε μιλάω.Παραμένω θεατής.Προσπαθώ να σε καταλάβω.Να ψυχολογήσω την επόμενη κίνησή σου.Αδύνατον.Κάθε μέρα είσαι και ένας καινούργιος ''εσύ''.Κάθε μέρα λέω πως δε θα σου μιλήσω.Δε θα σε σκεφτώ.Θα σε αγνοήσω.Μου λέω ψέμματα.Είναι δύσκολο.Είναι δύσκολο να ξεχάσεις έναν άνθρωπο που έχεις μυρίσει,που έχεις ζήσει(έστω και λίγο),που έχεις γελάσει μαζί του.
Θέλω να σε ξεχάσω..κάτι δε με αφήνει..πρέπει να σε ξεχάσω..πρέπει το ''απωθημένο'' να μείνει ''απωθημένο'' εσύ το διαλέγεις.Μου το δείχνεις κάθε μέρα.Απομακρύνεσαι. Από μένα. Από την καρδιά  μου. Από τις υποσχέσεις σου.Δε πειράζει αν ξέρω ότι είσαι καλά και χαμογελάς..αυτό...αυτό μου αρκεί..
Aν και...

 *(σε ότι θέλεις θα μαι εδώ) 

Στο ξημέρωμα... *

Τώρα που όλα ηρέμησαν,τα φώτα στους δρόμους έχουν σβήσει και o ήλιος είναι έτοιμος να κάνει την εμφάνισή του,ακούγεται μόνο από τον πάνω όροφο ένα κομμάτι του πλιάτσικα κάπως έτσι ''θέλω ακόμα έναν καφέ στο ξημέρωμα,στο μπλε..θέλω ακόμα μια βόλτα,να φεύγω μόνη να γυρνάμε μαζί'' συνειδητοποιώ πως ακόμα θέλω.θέλω ακόμα να ζήσουμε πολλά μαζί.θέλω να ζήσω ότι δε μπόρεσα να ζήσω αυτές τις λίγες μέρες που συν υπήρξαμε.θέλω να με γνωρίσεις καλύτερα.θέλω να με νοιάζεσαι για αυτό που είμαι και όχι για αυτό που προσπαθώ να δείχνω.

 Τα δικά μου θέλω με τα δικά σου θέλω.Τα δικά μου αμέτρητα.Τα δικά σου μετριασμένα.Λίγα.Δε ζητάς πολλά.Δε ζητάς τίποτα.Εγώ θέλω απλά να είσαι εκεί.Εκεί όταν αντικρίζω το πρώτο φως της ημέρας.Εκεί λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου το βράδυ.Εσύ όμως δεν είσαι εκεί.Είσαι μακριά.Κοιμάμαι και ξυπνάω μέρα με τη μέρα όλο και πιο μόνη σε ένα άσπρο δωμάτιο που όσο χρώμα και αν προσπαθήσω να του δώσω δε θα γίνει τίποτα γιατί λείπεις εσύ.Σε ένα κρεβάτι που όσο και αν προσπαθήσω να το γεμίσω θα είναι μάταιος κόπος γιατί δε θα είσαι εσύ.

Ύστερα θυμάμαι και τις τόσες μέρες που έχω να ακούσω την φωνή σου.Πως έχω μέρες να χαθώ στον κόσμο σου.Να καρδιοχτυπήσω στο άκουσμα του τηλεφώνου και απλά πέφτω.Πέφτω πάλι απότομα στον κόσμο μου.Και σκέφτομαι εκείνες τις στιγμές.Τις στιγμές μαζί σου.Και εύχομαι να το είχα ζήσει λίγο παραπάνω.Να μην είχα φύγει.Να μην είχες φύγει.Η απλά θα μου έφτανε να φεύγαμε μαζί για κάπου.κάπου μακριά.

Πριν πνιγώ στις σκέψεις μου παρατηρώ πως έγινε αλλαγή κομματιού από τον πάνω όροφο.... 

''ψάχνω στον κόσμο μήπως σε δω''