ποιος ξέρει;

Καλοκαίριασε!Πότε κιόλας;Ούτε που κατάλαβα!Σκέφτομαι...Ξέρεις κάτι;Καλύτερα που ήρθαν όλα έτσι..Γιατί τώρα κατάλαβα πως οι άνθρωποι ζουν μέσα σε ένα ψέμα που οι ίδιοι τους φτιάχνουν,για να τους βολεύει,να μην τους πληγώνει,σαν αυτό που έφτιαξα και εγώ και επέλεξα να ζήσω εκείνον τον ελάχιστο καιρό μαζί σου...
Οι μέρες περνούν και εγώ είμαι καλά.ΚΑΛΑ.Αν πριν δύο μήνες με ρωτούσαν πως θα είναι η ζωή μου το καλοκαίρι...θα απαντούσα απλά.μονολεκτικά.-ποια ζωή;θα κατέβαζα το κεφάλι.και θα χανόμουν.που αλλού;στις σκέψεις.με βασάνιζαν.με βασανίζουν.και πάντα θα με βασανίζουν.τώρα όμως είναι αλλιώς.μου χεις τελειώσει.δε πρόκειται να ξανά δακρύσω πια για σένα.είμαι σίγουρη.ανήκεις στο παρελθόν.και για να ανήκεις εκεί κάτι δεν έκανες καλά.μπορεί και εγώ.δε ξέρω.ποτέ δε θα μάθω.
Θα με πονάς.Πάντα θα με πονάς.Εννοείται.Η θύμηση σου.Το γέλιο σου.Όλα αυτά που ζήσαμε μαζί και όλα εκείνα που δε προλάβαμε να ζήσουμε.Μόνο που η φλόγα μέσα μου-εκείνη που όταν σε γνώρισα ήταν αγριεμένη- η ίδια φλόγα,δε θα υπάρχει πια...θα έχουν μείνει οι στάχτες της...
Δεν είμαι εδώ πλέον για να μπορείς να με προδώσεις.Δε το αξίζεις.Δε το άξιζες από την αρχή αλλά εγώ δε στάθηκα τόσο έξυπνη για να το καταλάβω.Δε μετανιώνω.Εγώ τουλάχιστον προσπάθησα.Προσπάθησα να κρατήσω κάτι που για σένα ήταν τελειωμένο από την αρχή.
Ξημέρωσε!Μια τελευταία σκέψη..Μου ρχεται στο μυαλό η φράση 'όλα είναι δρόμος'.Δε ξέρω αν ισχύει.Αν 'όλα πάντως είναι δρόμος' τότε ίσως ο δικός μου ο δρόμος και ο δικός σου ο δρόμος να ξανασυναντηθούν,κανείς δεν ξέρει 'τα μονοπάτια' της ζωής,άλλωστε!μέχρι τότε να χαμογελάς*

*τουλάχιστον εγώ προσπάθησα μωρό μου)

έρχομαι ποτέ στα όνειρά σου έστω και σαν περαστική;;;;

αλλάζουν..όλοι*

Τα δεδομένα αλλάζουν.Οι καταστάσεις αλλάζουν.Μα όταν αλλάζουν οι άνθρωποι αυτό είναι που πονάει περισσότερο!Να αλλάζουν άνθρωποι που σου είχαν πει πως ''θα είμαι εκεί για σένα'',που σου είχαν εκμυστηρευτεί μεγάλα μυστικά και είχες υποσχεθεί πως δε θα βγουν ποτέ από την  καρδιά σου.Που είχατε γελάσει μαζί,κλάψει,κοιτάξει το φεγγάρι,πει ο ένας στον άλλον σ'αγαπώ.όλα αυτά μαζί.
Τώρα;τώρα είσαι μόνη δεν είναι ''εκεί'' δεν θα είναι ποτέ ''εκεί'' έφυγαν και έμειναν μόνο οι αναμνήσεις από τα γέλια σας,τα κλάματα σας,τις μακρόσυρτες βραδινές συζητήσεις σας στο μπαλκόνι.Κάποιες νύχτες μόνο γυρνούν σαν ''οπτασίες'' και σε αγκαλιάζουν,επισκέπτεστε πάλι νοερά με τον νου τα ίδια μέρη που επισκεπτόσασταν  και τότε και ξαφνικά η πραγματικότητα είναι που συγκρούεται με τον ''δικό σου όμορφο κόσμο''-τον κόσμο των ονείρων σου-και σε ρίχνει απότομα ξανά στην μοναξιά σου χωρίς να σε ρωτάει αν θέλεις,αν μπορείς,αν το αντέχεις.Βρίσκεσαι μόνη με ένα μεγάλο -ΓΙΑΤΙ;-γιατί άραγε;
Και τις νύχτες που βγαίνεις στην πόλη..τους ψάχνεις στα στέκια σας..δεν είναι εκεί για να σ'ακούσουν,έχουν φύγει έχουν ξεχάσει.Απογοητευμένη κάθεσαι στο αγαπημένο σας παγκάκι και κλείνεις τα μάτια προσπαθώντας να νιώσεις την παρουσία του αλλά μάταιος κόπος.τ'ανοίγεις.ξανά μόνη.έρημη στην μοναξιά της πόλης.ξένη ανάμεσα σε ξένους.Ο ΑΝΘΡΩΠΌΣ σου,αυτό είναι που σου λείπει.ο άνθρωπος που έζησες λίγες στιγμές μαζί του αλλά ήταν αρκετές για τον κάνουν άνθρωπό σου...!!!!
Κάπως έτσι περνάει ο καιρός.οι εποχές αλλάζουν.Εσύ όμως έχεις χάσει την όρεξη για ζωή και απλά υπομένεις αυτά που σου τυχαίνουν.Απομακρύνεσαι,αλλάζεις τόπο,συνήθειες.Πρέπει να σταματήσετε να ξημερώνεστε κάτω από τον ίδιο ουρανό.

ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΟΛΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΣΑΣ ΕΝΩΣΑΝ,ΝΑ ΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΠΩΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ,ΣΥΝΗΘΩΣ ΚΑΠΟΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΙ ΑΦΗΣΕ ΠΙΣΩ ΤΟΥ...