Οι άνθρωποι φεύγουν...για δικό τους καλό*

Οι άνθρωποι φεύγουν.Φεύγεις όταν αγαπάς χωρίς ανταπόκριση,όταν σε διώχνουν,όταν στο λένε ευθέως ή το δείχνουν με τις πράξεις τους.Φεύγεις για το δικό σου καλό,για να βρεις τον εαυτό σου,για να γυρίσεις σ'αυτούς που σ'αγαπούν και να απομακρυνθείς από αυτόν/ή που δεν υπολόγισε τα αισθήματά σου,που δεν εκτίμησε την υπομονή σου,που έβαλε πάνω από το 'εσάς' το 'εγώ' του.

Και τώρα πως φεύγουνε σε όσα αγάπησε η καρδιά;Εδώ σε θέλω!Πως φεύγεις όταν το 'είναι' σου όλο απαρτίζεται από αυτόν/ή;Όταν τα μειονεκτήματά του/ης στα δικά σου μάτια ήταν μια ακόμα μια αιτία για να τον/ην ερωτεύεσαι κάθε μέρα όλο και περισσότερο!Αυτά είναι τα δύσκολα...

Και έρχεται η στιγμή που ξυπνάς ένα πρωί και καταλαβαίνεις πως πλέον είσαι μόνη/ος σου,ζεις μόνο για σένα,αυτός/ή έχει φύγει...και εύχεσαι απλά να περνάει καλά και ας μην είναι μαζί σου.Εύχεσαι απλά να είναι καλά και να χαμογελάει χωρίς να είσαι εσύ πλέον η αιτία.Αυτό είναι ο έρωτας.Ενώ εκείνος/ή έχει φύγει,σε έχει διώξει με το τρόπο του/ης,εσύ συνεχίζεις να αγαπάς ακόμα, και για τους δύο,σιωπηλά,συνεχίζεις να είσαι εκεί.

Καταλαβαίνεις όμως πως όσο και αν αγαπάς,δε γίνεται άλλο.Ήρθε η στιγμή να φύγεις.Να σταματήσεις να αναλώνεσαι σε καταστάσεις που δε σου αξίζουν.Βάζεις τα συναισθήματά σου στον πάγο και επιστρέφεις στην ζωή σου.Αυτή την 'άχρωμη' γιατί δεν είναι πλέον εκεί για να δίνει χρώμα με το χαμόγελό του/ης. Γιατί τα πρωινά δεν θα έχουν την ίδια αξία αφού θα είναι μακριά σου,αφού θα ξυπνάτε χώρια.Τα βράδια δε θα ακούς την φωνή του/ης,δε θα έχουν πλέον τα όνειρά σου πρωταγωνιστή/ια. Όλες σας οι στιγμές αποτελούν ανάμνηση πλέον. Αυτές που προλάβατε να ζήσετε και αυτές που δεν προλάβατε να ζήσετε.

Θυμήσου όμως πως ένα τέλος σημαίνει μια καινούργια αρχή.Μπορεί να αργήσει αλλά θα έρθει.Φύγε λοιπόν προτού σου πουν ότι περισσεύεις... 

κλείνω με αυτό.....που από χθες παίζει συνέχεια

*Απ'ολες τις υποσχέσεις που δώσαμε στους εαυτούς μας, σε καμία δεν ήμασταν πιο συνεπείς απ'οτι στο αντίο.

Ένα βράδυ ήρθες ξαφνικά,σαν να άκουσες τις επιθυμίες μου,δεν έμαθα γιατί, αλλά δε με ένοιαζε,έφυγες όμως.*άμα δεν αργήσεις πολύ θα με βρεις εκεί που με γνώρισες*

Το 'απωθημένο' μας έκλεισε -Να είσαι καλά- 

ποιος ξέρει;

Καλοκαίριασε!Πότε κιόλας;Ούτε που κατάλαβα!Σκέφτομαι...Ξέρεις κάτι;Καλύτερα που ήρθαν όλα έτσι..Γιατί τώρα κατάλαβα πως οι άνθρωποι ζουν μέσα σε ένα ψέμα που οι ίδιοι τους φτιάχνουν,για να τους βολεύει,να μην τους πληγώνει,σαν αυτό που έφτιαξα και εγώ και επέλεξα να ζήσω εκείνον τον ελάχιστο καιρό μαζί σου...
Οι μέρες περνούν και εγώ είμαι καλά.ΚΑΛΑ.Αν πριν δύο μήνες με ρωτούσαν πως θα είναι η ζωή μου το καλοκαίρι...θα απαντούσα απλά.μονολεκτικά.-ποια ζωή;θα κατέβαζα το κεφάλι.και θα χανόμουν.που αλλού;στις σκέψεις.με βασάνιζαν.με βασανίζουν.και πάντα θα με βασανίζουν.τώρα όμως είναι αλλιώς.μου χεις τελειώσει.δε πρόκειται να ξανά δακρύσω πια για σένα.είμαι σίγουρη.ανήκεις στο παρελθόν.και για να ανήκεις εκεί κάτι δεν έκανες καλά.μπορεί και εγώ.δε ξέρω.ποτέ δε θα μάθω.
Θα με πονάς.Πάντα θα με πονάς.Εννοείται.Η θύμηση σου.Το γέλιο σου.Όλα αυτά που ζήσαμε μαζί και όλα εκείνα που δε προλάβαμε να ζήσουμε.Μόνο που η φλόγα μέσα μου-εκείνη που όταν σε γνώρισα ήταν αγριεμένη- η ίδια φλόγα,δε θα υπάρχει πια...θα έχουν μείνει οι στάχτες της...
Δεν είμαι εδώ πλέον για να μπορείς να με προδώσεις.Δε το αξίζεις.Δε το άξιζες από την αρχή αλλά εγώ δε στάθηκα τόσο έξυπνη για να το καταλάβω.Δε μετανιώνω.Εγώ τουλάχιστον προσπάθησα.Προσπάθησα να κρατήσω κάτι που για σένα ήταν τελειωμένο από την αρχή.
Ξημέρωσε!Μια τελευταία σκέψη..Μου ρχεται στο μυαλό η φράση 'όλα είναι δρόμος'.Δε ξέρω αν ισχύει.Αν 'όλα πάντως είναι δρόμος' τότε ίσως ο δικός μου ο δρόμος και ο δικός σου ο δρόμος να ξανασυναντηθούν,κανείς δεν ξέρει 'τα μονοπάτια' της ζωής,άλλωστε!μέχρι τότε να χαμογελάς*

*τουλάχιστον εγώ προσπάθησα μωρό μου)

έρχομαι ποτέ στα όνειρά σου έστω και σαν περαστική;;;;

αλλάζουν..όλοι*

Τα δεδομένα αλλάζουν.Οι καταστάσεις αλλάζουν.Μα όταν αλλάζουν οι άνθρωποι αυτό είναι που πονάει περισσότερο!Να αλλάζουν άνθρωποι που σου είχαν πει πως ''θα είμαι εκεί για σένα'',που σου είχαν εκμυστηρευτεί μεγάλα μυστικά και είχες υποσχεθεί πως δε θα βγουν ποτέ από την  καρδιά σου.Που είχατε γελάσει μαζί,κλάψει,κοιτάξει το φεγγάρι,πει ο ένας στον άλλον σ'αγαπώ.όλα αυτά μαζί.
Τώρα;τώρα είσαι μόνη δεν είναι ''εκεί'' δεν θα είναι ποτέ ''εκεί'' έφυγαν και έμειναν μόνο οι αναμνήσεις από τα γέλια σας,τα κλάματα σας,τις μακρόσυρτες βραδινές συζητήσεις σας στο μπαλκόνι.Κάποιες νύχτες μόνο γυρνούν σαν ''οπτασίες'' και σε αγκαλιάζουν,επισκέπτεστε πάλι νοερά με τον νου τα ίδια μέρη που επισκεπτόσασταν  και τότε και ξαφνικά η πραγματικότητα είναι που συγκρούεται με τον ''δικό σου όμορφο κόσμο''-τον κόσμο των ονείρων σου-και σε ρίχνει απότομα ξανά στην μοναξιά σου χωρίς να σε ρωτάει αν θέλεις,αν μπορείς,αν το αντέχεις.Βρίσκεσαι μόνη με ένα μεγάλο -ΓΙΑΤΙ;-γιατί άραγε;
Και τις νύχτες που βγαίνεις στην πόλη..τους ψάχνεις στα στέκια σας..δεν είναι εκεί για να σ'ακούσουν,έχουν φύγει έχουν ξεχάσει.Απογοητευμένη κάθεσαι στο αγαπημένο σας παγκάκι και κλείνεις τα μάτια προσπαθώντας να νιώσεις την παρουσία του αλλά μάταιος κόπος.τ'ανοίγεις.ξανά μόνη.έρημη στην μοναξιά της πόλης.ξένη ανάμεσα σε ξένους.Ο ΑΝΘΡΩΠΌΣ σου,αυτό είναι που σου λείπει.ο άνθρωπος που έζησες λίγες στιγμές μαζί του αλλά ήταν αρκετές για τον κάνουν άνθρωπό σου...!!!!
Κάπως έτσι περνάει ο καιρός.οι εποχές αλλάζουν.Εσύ όμως έχεις χάσει την όρεξη για ζωή και απλά υπομένεις αυτά που σου τυχαίνουν.Απομακρύνεσαι,αλλάζεις τόπο,συνήθειες.Πρέπει να σταματήσετε να ξημερώνεστε κάτω από τον ίδιο ουρανό.

ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΟΛΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΣΑΣ ΕΝΩΣΑΝ,ΝΑ ΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΠΩΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ,ΣΥΝΗΘΩΣ ΚΑΠΟΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΙ ΑΦΗΣΕ ΠΙΣΩ ΤΟΥ...

τα καλύτερα!>

Τώρα που όλα ηρέμησαν είμαι πλέον βέβαιη ότι ''όλα για κάποιο λόγο γίνονται'' είτε για να μας δυναμώσουν ως άτομα και να πάρουμε ένα μάθημα είτε να μας αφήσουν μια γλυκιά ανάμνηση και να ζητάμε μια μικρή 'δόση' πάλι και πάλι,να ευχόμαστε από μέσα μας να το είχαμε ζήσει λίγο ακόμα αυτό το ''κάτι'' που ήρθε για να μας αλλάξει την ζωή,τις συνήθειες και τον τρόπο αντιμετώπισης των πραγμάτων γύρω μας.Αυτό το ''κάτι'' βέβαια ίσως από άνθρωπο σε άνθρωπο να αλλάζει πρόσωπο,να γίνεται 'κάποιος' ή 'κάποια'.Ο καθένας ξεχωριστά γνωρίζει το δικό του 'κάτι'.
 Και η πραγματική λύτρωση έρχεται όταν συνειδητοποιείς πλέον ότι δεν ζεις επειδή υπάρχει αυτός.Ότι δεν αναπνέεις με την ελπίδα πως κάποτε θα ξαναγυρίσει.Ότι ο λόγος ύπαρξής σου οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην δική σου επιθυμία για ζωή.Και όταν το καταφέρεις είσαι τόσο περήφανη για τον εαυτό σου που θες να φωνάξεις ''Εδώ κόσμος ζει με ένα νεφρό,σιγά μην δε μπορούσα να ζήσω εγώ χωρίς εσένα''.Και μετά,μετά περιμένεις ''τα καλύτερα'' που μπορεί να είναι ναι μεν κάπου στο δρόμο σου αλλά αργούν και μπορεί να μην αργήσουν μια και δύο μέρες αλλά μήνες ίσως και χρόνια και μόνο στην ιδέα τρελαίνεσαι,απελπίζεσαι και σκέφτεσαι πως δε θα αντέξεις.Aπο την άλλη η ευτυχία είναι κάτι που πάντα αργεί,είναι κάτι που αν δεν κοπιάσουμε δε θα την γευτούμε ποτέ όσα και αν έχουμε περάσει.Έτσι ρίχνεις τις ελπίδες σου στον χρόνο,πως αυτός θα τα σβήσει όλα μια και καλή και θα απαλύνει της πληγές σου αφήνοντας σε μια κατάσταση ''nirvanas'' μέχρι να σε βρει αυτό που ονομάζουμε ευτυχία και που προσδοκούμε με τέτοια λαχτάρα.Για να δούμε,πάντως το μόνο σίγουρο είναι πως η λύτρωση έρχεται αργά η γρήγορα,οι λύπες του παρελθόντος φεύγουν από το πουθενά και ότι δεν περίμενες έρχεται και σε βρίσκει.Yπομονή.             

Η ευτυχία στη ζωή δε σε περιμένει στο σταθμό,σε ακολουθεί ανάλογα με τον τρόπο που ταξιδεύεις...*

(θα θελα...πολύ_)

-θα θελα να ήσουν εδώ που σε χρειάζομαι.
-θα θελα να μην είχα φύγει ποτέ από κοντά σου.
-θα θελα να είχαμε ζήσει λίγο περισσότερο μαζί.
-θα θελα να αισθάνομαι την ανάσα σου,δίπλα μου.
-θα θελα να ήσουν εδώ που τα άφησες όλα τόσο αναστατωμένα.
-θα θελα να ήσουν αλλιώς.
-θα θελα αυτή η σιωπή σου να μην με πνίγει πια.Να την έχω συνηθίσει.
-θα θελα να μην είμαι η πρώτη ή η τελευταία σου σκέψη αλλά αυτή που θα σε βασανίζει κάθε στιγμή.
-θα θελα να μην σε είχα γνωρίσει(ψέματα)!
-θα θελα να με θυμάσαι συνέχεια και όχι μόνο όταν με χρειάζεσαι.
-ΘΑ ΘΕΛΑ ΑΠΛΑ ΝΑ ΦΕΥΓΑΜΕ ΜΑΖΙ

 (σε)περιμένω εδώ.

θυμάμαι.περιμένω.αγγίζω.αισθάνομαι.έχω ανάγκη.θέλω(σε)

*βρες τον εαυτό σου,και συ μπορείς!

Όλα είναι τόσο ήρεμα. Μόνο η βροχή ακούγεται που και που από τον δρόμο,αλλά και αυτή διστακτική σαν να μην θέλει να διαταράξει την όλη ηρεμία που επικρατεί.Τρίτη απόγευμα αλλά θα ορκιζόμουν πως είναι Κυριακή.Μάλλον είναι μια από αυτές τις μικρές χαμένες μέρες αυτή η Τρίτη.Δε πειράζει.Ας είναι.Αισθάνομαι την ηρεμία που επικρατεί γύρω μου να επικρατεί και μέσα μου.Χαίρομαι.Μετά από καιρό αισθάνομαι ήρεμη.Κάποιοι αυτή την ηρεμία θα την χαρακτήριζαν ως αίσθημα δικαίωσης μετά από καιρό,εγώ την χαρακτηρίζω λύτρωση,η δική μου προσωπική λύτρωση από άτομα χωρίς σκοπό που μπήκαν στην ζωή μου έτσι απλά για να φέρουν τα πάνω-κάτω, από λύπες που δεν τις προσκάλεσα αλλά ήρθαν,με βρήκαν και γαντζώθηκαν πάνω μου.Πάνε αυτά,ανήκουν στο παρελθόν για μένα.Πλέον οι μόνοι άνθρωποι που θα μένουν στην ζωή μου θα είναι αυτοί που θα βρίσκουν χρόνο για μένα χωρίς να τους το ζητώ.Να τους ζητώ κάτι αυτονόητο.Μόνο τέτοιους ανθρώπους έχω ανάγκη στην ζωή μου. Από τους ''άλλους'' δε θα θελα.Ευχαριστώ.

*(βρες τον εαυτό σου,στο χέρι σου είναι)

Οι μέρες περνούν.Περνούν όμορφα.Όταν ξέρεις να τις γεμίζεις με τα σωστά άτομα.Όταν έχεις κάτι να ελπίζεις για το πρωί που ξημερώνει.Όταν ανοίγεις τα μάτια σου και δε βλέπεις ένα άδειο κρεβάτι.Ένα άδειο μαξιλάρι.Νόμιζα πως δε θα μπορούσα μακριά σου.Πως ήμουν εθισμένη στα λόγια σου,στη φωνή σου,στην ύπαρξή σου.Δεν ισχύει.Είμαι εδώ.Είμαι καλά.Προχωράω.Έχω ξεχάσει.

Είμαι έτοιμη να ξανά ερωτευτώ,να πιστέψω στα λόγια κάποιου όπως πίστεψα και στα δικά σου.Δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς.Έτσι πρέπει.<<Αναγκαίο κακό>> θα έλεγα..Νιώθω ήρεμη.Αποχωρίζομαι την μορφή σου.Την ξεχνάω.Δε σε θυμάμαι καν.Που και που έρχεσαι στο μυαλό μου σαν μια θολή εικόνα.Σε διαλύω αμέσως.Αρκετά.Καιρός να κοιτάξω τον εαυτό μου.Να δώσω τα συναισθήματά μου σε κάποιον που τα αξίζει,που θα τα εκτιμήσει περισσότερο από σένα και δεν θα τα κρατήσει μόνο για ένα βράδυ αλλά μέχρι όπου τραβήξει.
Οι τελευταίοι έξι μήνες;Επεισοδιακοί για μένα.Άνθρωποι όσο γρήγορα μπήκαν στην ζωή μου τόσο εύκολα χάθηκαν.Δεν τους αδικώ.Δε τους θυμώνω.Δε κρατάω κακία.Κρατάω μόνο τις καλές μας στιγμές.Αυτές θέλω να θυμάμαι.Αυτές πρέπει να θυμάμαι. Το χρωστάω στον εαυτό μου.
Να θυμάσαι πως όταν κρατάς απόσταση από κάποια άτομα που αγαπάς και νοιάζεσαι....τότε αυτά είναι που συνηθίζουν την απουσία σου...




*(μην αφήνεις τις στιγμές να περνούν) 

Σκέψεις περνούν από το μυαλό μου..

Σκέφτομαι..σκέφτομαι να αλλάξω..να αλλάξω απέναντί σου..να εξαφανιστώ.να σ'αφήσω ήσυχο..να δω αν θα με ψάξεις;Να με ψάξεις σε τραγούδια που ακούσαμε μαζί,σε στιγμές που περάσαμε μαζί.Να δω αν θα σου λείψω;Θα τρέξεις πίσω μου η απλά θα με χαιρετάς όταν με δεις να φεύγω;
Μπορώ να φανταστώ τον διάλογό μας,κάπως έτσι:-φεύγεις;-έχω φύγει ήδη-γιατί;-φεύγω πριν σε δω να φεύγεις-μ'αγαπάς;-δε το νιώθεις-πες το μου..-διστάζω-γιατί έχεις αλλάξει;-όλοι αλλάζουμε-να προσέχεις-γιατί να το κάνω;-γιατί σε χρειάζομαι-με είχες..-σε θέλω πίσω-είναι αργά πια
Βέβαια θα μπορούσε να ήταν και αυτός αδιάφορος,λιτός,σύντομος όπως και αυτό που συνέβη μεταξύ μας:-απομακρύνεσαι.φοβάμαι.δε θέλω να μου ξανά στείλεις-είσαι σίγουρη;-ναι ποιο σίγουρη από ποτέ-εντάξει όταν μας δεις να μας μιλήσεις τουλάχιστον.
 Βλέπω το τέλος μας.Είναι κοντά.Δε μιλάω.Παραμένω θεατής.Προσπαθώ να σε καταλάβω.Να ψυχολογήσω την επόμενη κίνησή σου.Αδύνατον.Κάθε μέρα είσαι και ένας καινούργιος ''εσύ''.Κάθε μέρα λέω πως δε θα σου μιλήσω.Δε θα σε σκεφτώ.Θα σε αγνοήσω.Μου λέω ψέμματα.Είναι δύσκολο.Είναι δύσκολο να ξεχάσεις έναν άνθρωπο που έχεις μυρίσει,που έχεις ζήσει(έστω και λίγο),που έχεις γελάσει μαζί του.
Θέλω να σε ξεχάσω..κάτι δε με αφήνει..πρέπει να σε ξεχάσω..πρέπει το ''απωθημένο'' να μείνει ''απωθημένο'' εσύ το διαλέγεις.Μου το δείχνεις κάθε μέρα.Απομακρύνεσαι. Από μένα. Από την καρδιά  μου. Από τις υποσχέσεις σου.Δε πειράζει αν ξέρω ότι είσαι καλά και χαμογελάς..αυτό...αυτό μου αρκεί..
Aν και...

 *(σε ότι θέλεις θα μαι εδώ) 

Στο ξημέρωμα... *

Τώρα που όλα ηρέμησαν,τα φώτα στους δρόμους έχουν σβήσει και o ήλιος είναι έτοιμος να κάνει την εμφάνισή του,ακούγεται μόνο από τον πάνω όροφο ένα κομμάτι του πλιάτσικα κάπως έτσι ''θέλω ακόμα έναν καφέ στο ξημέρωμα,στο μπλε..θέλω ακόμα μια βόλτα,να φεύγω μόνη να γυρνάμε μαζί'' συνειδητοποιώ πως ακόμα θέλω.θέλω ακόμα να ζήσουμε πολλά μαζί.θέλω να ζήσω ότι δε μπόρεσα να ζήσω αυτές τις λίγες μέρες που συν υπήρξαμε.θέλω να με γνωρίσεις καλύτερα.θέλω να με νοιάζεσαι για αυτό που είμαι και όχι για αυτό που προσπαθώ να δείχνω.

 Τα δικά μου θέλω με τα δικά σου θέλω.Τα δικά μου αμέτρητα.Τα δικά σου μετριασμένα.Λίγα.Δε ζητάς πολλά.Δε ζητάς τίποτα.Εγώ θέλω απλά να είσαι εκεί.Εκεί όταν αντικρίζω το πρώτο φως της ημέρας.Εκεί λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου το βράδυ.Εσύ όμως δεν είσαι εκεί.Είσαι μακριά.Κοιμάμαι και ξυπνάω μέρα με τη μέρα όλο και πιο μόνη σε ένα άσπρο δωμάτιο που όσο χρώμα και αν προσπαθήσω να του δώσω δε θα γίνει τίποτα γιατί λείπεις εσύ.Σε ένα κρεβάτι που όσο και αν προσπαθήσω να το γεμίσω θα είναι μάταιος κόπος γιατί δε θα είσαι εσύ.

Ύστερα θυμάμαι και τις τόσες μέρες που έχω να ακούσω την φωνή σου.Πως έχω μέρες να χαθώ στον κόσμο σου.Να καρδιοχτυπήσω στο άκουσμα του τηλεφώνου και απλά πέφτω.Πέφτω πάλι απότομα στον κόσμο μου.Και σκέφτομαι εκείνες τις στιγμές.Τις στιγμές μαζί σου.Και εύχομαι να το είχα ζήσει λίγο παραπάνω.Να μην είχα φύγει.Να μην είχες φύγει.Η απλά θα μου έφτανε να φεύγαμε μαζί για κάπου.κάπου μακριά.

Πριν πνιγώ στις σκέψεις μου παρατηρώ πως έγινε αλλαγή κομματιού από τον πάνω όροφο.... 

''ψάχνω στον κόσμο μήπως σε δω''

Απόσταση...

Η απόσταση σκοτώνει τον έρωτα ή ο έρωτας την απόσταση;Τελικά να φοβάμαι την απόσταση ή τους ανθρώπους;Αυτός που φεύγει μακριά ξεχνάει;Η μάτια που δε βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται;Ερωτήματα για μένα που πάντα θα υπάρχουν.Θα ναι εκεί για να με βασανίζουν ανά πάσα στιγμή.Να με φοβίζουν ανά πάσα στιγμή.

Ζεις μαζί του.Προσπαθείς να ''ρουφήξεις'' την κάθε στιγμή σας για να έχεις κάτι να θυμάσαι όταν μπει ανάμεσά σας.Η απόσταση.Ουσιαστικό.Γένους θηλυκού.Αλλιώς τα χιλιόμετρα.Που μας χωρίζουν.Πολλά.Πάρα πολλά.Τα βράδια γίνονται αμέτρητα.Θεριεύουν.Με πνίγουν.Τα φοβάμαι.Σε φοβάμαι.Φοβάμαι πως θα με ξεχάσεις.Εμένα.Τις στιγμές μας.Τις υποσχέσεις σου.....

"Η απόσταση σβήνει τους μικρούς έρωτες και φουντώνει τους μεγάλους"....ο χρόνος θα το δείξει.... 

κεραυνοβόλος έρωτας.*

Δε ξέρω αν έχετε γνωρίσει τον ''κεραυνοβόλο έρωτα'' δεν ξέρω αν πιστεύετε σε αυτόν καν.Ούτε είμαι σίγουρη αν υπάρχει για όλους...εγώ νομίζω πως τον γνώρισα..τον έζησα..Το χαμόγελό του,η στάση του σώματός του και η σιγουριά που εξέπεμπαν τα ώριμα χρόνια του ήταν τα πρώτα πράγματα που με τράβηξαν πάνω του...Το βλέμμα του ήταν εκείνο που με φυλάκισε και με έκανε να ευχηθώ από μέσα μου σιωπηλά ''μακάρι να ήσουν δέκα χρόνια μεγαλύτερη για να μπορείς να διεκδικήσεις αυτόν τον άνθρωπο''.Μακάρι.
 Οι στιγμές μαζί του;Λίγες.Οι συζητήσεις μας;Ακόμα πιο σύντομες αλλά τόσο περιεκτικές.Με θυμάμαι να κρέμομαι από τα χείλη του κάθε φορά που μου ξετύλιγε μια πτυχή της ζωής του.Η ομορφιά των λόγων του ήταν αυτή που με ωθούσε να του φωνάξω ΄΄μάθε μου την ζωή και τον έρωτα΄΄ και εγώ απλά θα είμαι δίπλα σου εκεί.σε κάθε σου βήμα.δε θα ζητάω πολλά.απλά να με προσέχεις και να με αγαπάς.Κάτι όμως μέσα μου με κρατούσε σιωπηλή.

Ήταν και η φωνή του που μου ταίριαζε τρομακτικά και μόνο στο άκουσμά της αισθανόμουν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο.Ήταν που πάντα νύχτα ερχόταν,μέρα έφευγε.Ήταν τα όμορφα λόγια που άκουγα από τον ίδιο για το άτομό μου και είχα αρχίσει να πιστεύω πως αυτός ο άνθρωπος σε θέλει για αυτό ''που πραγματικά είσαι'' χωρίς να θέλει να αλλάξει κάτι από σένα.Ούτε το παραμικρό πάνω σου.

Είχε αρχίσει να φαντάζει σαν ένα ''ιδανικό'' στα μάτια μου,σαν το άλλο μου μισό,σαν αυτό που όλοι μας ψάχνουμε. Από την άλλη κάτι μέσα μου όμως μου φώναζε - προσγειώσου ομαλά,πριν πέσεις με τα μούτρα.Έτσι και έγινε.Ήταν αυτός που μου έλεγε σε κάθε στιγμή ''ότι χρειαστείς θα είμαι δίπλα σου'' ήταν αυτός που έκανε ένα βήμα πίσω και έτσι τυχαία όπως μπήκε στη ζωή μου έτσι και εξαφανίστηκε.
Εγώ;Εγώ έμεινα μόνη...να χαζεύω τις ώρες που μου λείπει.Να ζω με ελπίδες πως μπορεί να ξαναγυρίσει.Πως κάπου θα βρεθούμε αν μ'αγαπά........