τα καλύτερα!>

Τώρα που όλα ηρέμησαν είμαι πλέον βέβαιη ότι ''όλα για κάποιο λόγο γίνονται'' είτε για να μας δυναμώσουν ως άτομα και να πάρουμε ένα μάθημα είτε να μας αφήσουν μια γλυκιά ανάμνηση και να ζητάμε μια μικρή 'δόση' πάλι και πάλι,να ευχόμαστε από μέσα μας να το είχαμε ζήσει λίγο ακόμα αυτό το ''κάτι'' που ήρθε για να μας αλλάξει την ζωή,τις συνήθειες και τον τρόπο αντιμετώπισης των πραγμάτων γύρω μας.Αυτό το ''κάτι'' βέβαια ίσως από άνθρωπο σε άνθρωπο να αλλάζει πρόσωπο,να γίνεται 'κάποιος' ή 'κάποια'.Ο καθένας ξεχωριστά γνωρίζει το δικό του 'κάτι'.
 Και η πραγματική λύτρωση έρχεται όταν συνειδητοποιείς πλέον ότι δεν ζεις επειδή υπάρχει αυτός.Ότι δεν αναπνέεις με την ελπίδα πως κάποτε θα ξαναγυρίσει.Ότι ο λόγος ύπαρξής σου οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην δική σου επιθυμία για ζωή.Και όταν το καταφέρεις είσαι τόσο περήφανη για τον εαυτό σου που θες να φωνάξεις ''Εδώ κόσμος ζει με ένα νεφρό,σιγά μην δε μπορούσα να ζήσω εγώ χωρίς εσένα''.Και μετά,μετά περιμένεις ''τα καλύτερα'' που μπορεί να είναι ναι μεν κάπου στο δρόμο σου αλλά αργούν και μπορεί να μην αργήσουν μια και δύο μέρες αλλά μήνες ίσως και χρόνια και μόνο στην ιδέα τρελαίνεσαι,απελπίζεσαι και σκέφτεσαι πως δε θα αντέξεις.Aπο την άλλη η ευτυχία είναι κάτι που πάντα αργεί,είναι κάτι που αν δεν κοπιάσουμε δε θα την γευτούμε ποτέ όσα και αν έχουμε περάσει.Έτσι ρίχνεις τις ελπίδες σου στον χρόνο,πως αυτός θα τα σβήσει όλα μια και καλή και θα απαλύνει της πληγές σου αφήνοντας σε μια κατάσταση ''nirvanas'' μέχρι να σε βρει αυτό που ονομάζουμε ευτυχία και που προσδοκούμε με τέτοια λαχτάρα.Για να δούμε,πάντως το μόνο σίγουρο είναι πως η λύτρωση έρχεται αργά η γρήγορα,οι λύπες του παρελθόντος φεύγουν από το πουθενά και ότι δεν περίμενες έρχεται και σε βρίσκει.Yπομονή.             

Η ευτυχία στη ζωή δε σε περιμένει στο σταθμό,σε ακολουθεί ανάλογα με τον τρόπο που ταξιδεύεις...*