ποιος ξέρει;

Καλοκαίριασε!Πότε κιόλας;Ούτε που κατάλαβα!Σκέφτομαι...Ξέρεις κάτι;Καλύτερα που ήρθαν όλα έτσι..Γιατί τώρα κατάλαβα πως οι άνθρωποι ζουν μέσα σε ένα ψέμα που οι ίδιοι τους φτιάχνουν,για να τους βολεύει,να μην τους πληγώνει,σαν αυτό που έφτιαξα και εγώ και επέλεξα να ζήσω εκείνον τον ελάχιστο καιρό μαζί σου...
Οι μέρες περνούν και εγώ είμαι καλά.ΚΑΛΑ.Αν πριν δύο μήνες με ρωτούσαν πως θα είναι η ζωή μου το καλοκαίρι...θα απαντούσα απλά.μονολεκτικά.-ποια ζωή;θα κατέβαζα το κεφάλι.και θα χανόμουν.που αλλού;στις σκέψεις.με βασάνιζαν.με βασανίζουν.και πάντα θα με βασανίζουν.τώρα όμως είναι αλλιώς.μου χεις τελειώσει.δε πρόκειται να ξανά δακρύσω πια για σένα.είμαι σίγουρη.ανήκεις στο παρελθόν.και για να ανήκεις εκεί κάτι δεν έκανες καλά.μπορεί και εγώ.δε ξέρω.ποτέ δε θα μάθω.
Θα με πονάς.Πάντα θα με πονάς.Εννοείται.Η θύμηση σου.Το γέλιο σου.Όλα αυτά που ζήσαμε μαζί και όλα εκείνα που δε προλάβαμε να ζήσουμε.Μόνο που η φλόγα μέσα μου-εκείνη που όταν σε γνώρισα ήταν αγριεμένη- η ίδια φλόγα,δε θα υπάρχει πια...θα έχουν μείνει οι στάχτες της...
Δεν είμαι εδώ πλέον για να μπορείς να με προδώσεις.Δε το αξίζεις.Δε το άξιζες από την αρχή αλλά εγώ δε στάθηκα τόσο έξυπνη για να το καταλάβω.Δε μετανιώνω.Εγώ τουλάχιστον προσπάθησα.Προσπάθησα να κρατήσω κάτι που για σένα ήταν τελειωμένο από την αρχή.
Ξημέρωσε!Μια τελευταία σκέψη..Μου ρχεται στο μυαλό η φράση 'όλα είναι δρόμος'.Δε ξέρω αν ισχύει.Αν 'όλα πάντως είναι δρόμος' τότε ίσως ο δικός μου ο δρόμος και ο δικός σου ο δρόμος να ξανασυναντηθούν,κανείς δεν ξέρει 'τα μονοπάτια' της ζωής,άλλωστε!μέχρι τότε να χαμογελάς*

*τουλάχιστον εγώ προσπάθησα μωρό μου)

έρχομαι ποτέ στα όνειρά σου έστω και σαν περαστική;;;;