Στο ξημέρωμα... *

Τώρα που όλα ηρέμησαν,τα φώτα στους δρόμους έχουν σβήσει και o ήλιος είναι έτοιμος να κάνει την εμφάνισή του,ακούγεται μόνο από τον πάνω όροφο ένα κομμάτι του πλιάτσικα κάπως έτσι ''θέλω ακόμα έναν καφέ στο ξημέρωμα,στο μπλε..θέλω ακόμα μια βόλτα,να φεύγω μόνη να γυρνάμε μαζί'' συνειδητοποιώ πως ακόμα θέλω.θέλω ακόμα να ζήσουμε πολλά μαζί.θέλω να ζήσω ότι δε μπόρεσα να ζήσω αυτές τις λίγες μέρες που συν υπήρξαμε.θέλω να με γνωρίσεις καλύτερα.θέλω να με νοιάζεσαι για αυτό που είμαι και όχι για αυτό που προσπαθώ να δείχνω.

 Τα δικά μου θέλω με τα δικά σου θέλω.Τα δικά μου αμέτρητα.Τα δικά σου μετριασμένα.Λίγα.Δε ζητάς πολλά.Δε ζητάς τίποτα.Εγώ θέλω απλά να είσαι εκεί.Εκεί όταν αντικρίζω το πρώτο φως της ημέρας.Εκεί λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου το βράδυ.Εσύ όμως δεν είσαι εκεί.Είσαι μακριά.Κοιμάμαι και ξυπνάω μέρα με τη μέρα όλο και πιο μόνη σε ένα άσπρο δωμάτιο που όσο χρώμα και αν προσπαθήσω να του δώσω δε θα γίνει τίποτα γιατί λείπεις εσύ.Σε ένα κρεβάτι που όσο και αν προσπαθήσω να το γεμίσω θα είναι μάταιος κόπος γιατί δε θα είσαι εσύ.

Ύστερα θυμάμαι και τις τόσες μέρες που έχω να ακούσω την φωνή σου.Πως έχω μέρες να χαθώ στον κόσμο σου.Να καρδιοχτυπήσω στο άκουσμα του τηλεφώνου και απλά πέφτω.Πέφτω πάλι απότομα στον κόσμο μου.Και σκέφτομαι εκείνες τις στιγμές.Τις στιγμές μαζί σου.Και εύχομαι να το είχα ζήσει λίγο παραπάνω.Να μην είχα φύγει.Να μην είχες φύγει.Η απλά θα μου έφτανε να φεύγαμε μαζί για κάπου.κάπου μακριά.

Πριν πνιγώ στις σκέψεις μου παρατηρώ πως έγινε αλλαγή κομματιού από τον πάνω όροφο.... 

''ψάχνω στον κόσμο μήπως σε δω''